Nie siadaj, nie siadaj
z nią do pokera,
natychmiast dostrzeże
ukrytego asa
i to, co chciałeś
na kart grzbiecie...
spragniona sukcesu
karetą odjedzie,
innym blefem zakończy
tę grę
i nic ci nie pozostanie,
jak tylko odkryć
jej namiętność...

więc rzuć talię na stół
kochaj, kochaj już
Wenus
w słonecznym dniu,
gorących nocach
gdy się staniesz diabłem
może przegra... w Mariaszka,

lub spłoniecie
w Opalu niebieskim.

Cztery pory roku
i świata
kolejne mijają,
miarowym taktem
obrotu ziemskiego,

lecz stałość jej, godność
niezmienne...
uparcie zmierza do celu
w poświacie Wenus
w blasku szmaragdu,

mądra i rozważna
święta,
tajemnicę przeniknie
zachowa,
umiłowana

urodzeni w piątek
mają u niej chody

ja miałem...

W kolorach Agatu
słoneczność poranka,
cierpliwość i stałość
z odwagą,
w jeden wieniec plecie
dzikość
i Merkurego złotą kwadrygą
świat przemierza cały,
od wzgórz ateńskich
po zorzę polarną,

nieustannie bliska

w codzienności
małe tak, małe nie
płoche niczym jeleń
dziewięć pragnień przyciąga,
oddaje

nie wie nikt
co zmieni jeszcze,
dla nas niezmienne...

Niespokojny, niepokorny duch,
wciąż i wciąż u początku
niczym kot
własnymi chadza ścieżkami,
lecz gdy oswoisz
stanie się wiernym
i jasne będzie jego spojrzenie,
ogród podaruj spokojny
pełen barwnych Berberysów –
obudzą świat jego zmysłów
gdy pieszcząc je dłonią
odkryje chwilę świtu,
purpurową...
o osiem kroków
bliższy żółty horyzont
odgłos słowików
przyniesie.

Od deszczu, burz i ognia
mocą Jupitera chroniona,
w dłoni dzierżysz odwagę
a w sercu wrażliwość,
wolności oddana i hojna
otwarta na wyzwania
nieznane,
na piersi swej ułóż
Turkus jaœniejący –
przed sztyletem zdrady
ostrzeże
strażnik miłości,

nie uciekaj
w głębi lasu w ciszę
niechaj musną twe czoło
skrzydła sowie
ich wzrok poprowadzi
jasną ścieżką,

ten, którego zwą
Stator, Victor, Versor
sukces przyniesie, klęski rozproszy.

Oplątuje zwinnie
gibkością pantery
w tańcu
spojrzenia,
zmysłowa, majestatyczna,
opanowana
jedyna i doskonała,
Marsa ogniste podmuchy
za sobą unosi iskrami –
na skóry aksamit
opadają diamentowym deszczem,
w czerwieni brzmi najpiękniej,
nutami aloesu drga
współświadomość duszy,
w wieczornym spokoju...

Co mamy, co mamy dla niego
gdy – jak zwykle oczekujemy
mknących sań z reniferami
ponad dachami

w głębokiej czerwieni granatu
przyniesie siłę woli, sukcesy
i... co zechcesz,
tylko napisz list
uwielbia je
pachnące jaśminem, kawą
czasem kroplą koniaku,
tęsknotami dzieci

Nike Laos Saturna pokona
przeszkody, niosąc radość
w granice naszych domów

co masz, co masz dla niego
Nikodemie.

Na czole swym czuje
w powiewach wiatru
wolność,
mocą Uranu, Merkurego
z błękitów
zwinnoœcią wydry
zdobywa cele,
i siedem kolorów szczęśliwych
uchwyci w bukiecie,
przynieœ jej pierścień
z ametystu lśnieniem
na chwałę
cesarskiego imienia...

Z rąk Wenus
otrzymałaś szmaragdu
cztery kamienie,
to Słońca i Ziemi
jedność,
i łaskę Boga -
stałoœcią silna
cenisz
wolność i porządek,
delikatna i gwałtowna
uparcie przesz naprzód
mocą ziemi obdarzona,

natura zwieńczy dzieło,
pochlebcom
ucierając nosa,

każdy podziękuje losowi
gdy na swej drodze
spotka...

I stworzył Cię
i wyprowadził
z kniei litewskiej, odważną
w dłonie wkładając lojalność,
miłość w serce,
światłość Księżyca
w spojrzenie...
Adam -
szukał cierpliwie,
by wiedziano, jak wołać
w potrzebie, w radości
i tak wpatrzony,
z ust wydał westchnienie:
Grażus!
Jak gdyby patrzył
na kwiat lilii,
na bursztynu dwa kamienie

i odtąd wołamy
Piękna!
Szukając barw
w szarości odcieniach
miast kniei bezbrzeżnych,
a Ty cierpliwie
przybywasz
z pejzaży kolorów...

Niczym jaguar śmigły
z pomocą przybędzie,
sprawiedliwie podzieli
co jeszcze posiada,
z sercem łagodnym
na oścież otworzy
przed Tobą,
drzwi swego domu
nim minie
sześć szaroœci dni,
odda nawet swoje sny,
by radości proporzec
nieść,

tak oto niebiosa
zesłały na chwałę
z Jowisza blaskiem -
Mattanja...

Mówią, że niewierny
choć przecież uczciwy
i subtelny - ze szczyptą ironii
temu co zdradzi
nie wybacza,
mocnym słowem zgani,
to nie dyplomata -
zimna kalkulacja
na nic,
może gdy przyniesiesz
agatu cztery barwy
wprost z nurtów
Achatesu
dotkniesz delikatnie
dobroci jego...

i tak plecie
ironię z uczciwością
dobroć z niewiernością
Didymos w błękicie.

Znaleziona w głębi kniei
z zastygłą Marsa kroplą
w dłoni,
z obietnicą cnót strzeżonych
ta – co posiada siłę
niedŸwiedzią,
delikatność tulipana zarazem
i serce skowronka,
siostra Ursusa umiłowana
królów wybranka,
w kolii z agatów
fale Renu zdobywa...

odwagąi siłą,
subtelności tiulem
kolorów wiosennych
naręczem,
zdobędziesz

Urszulę...

W Księżyca poświacie
spokojny,
w dzień nadchodzący
zawsze spogląda,
z ziemi stworzony
i tworzący piękno,
trzyma w dłoni
kamień
          czerwony,
ten, co osądza i był osądzony
choć nie widział błędów
zawsze jedyny wśród wielu,
tygrysa odwagą obdarzony
dumnie wœród wiązów
          wychodzi

w dzień nadchodzący,
by z innymi się łączyć.

Często odnajdziesz w cieniu,
jakby wśród Cyprysów
schowana przed wzrokiem
ciekawych,
przed słowem gnuśnym -
zawsze martwym
w ustach złośliwców,
za dewizę mając:
eliszebeth
ku niebu spogląda,
gdzie Wenus oddaje jej
lśnienie,
przez Boga wywyższona
a cicha i skromna...
Elżbietom oddając
brokaty swych sukni,
ukochana siostra
z róży czerwienią
zaplątaną w lokach,
nefrytu tylko ciesząc się
głębią...

Ta, co odkrywa dusze ludzi, rzeczy
ogniska pilnuje,
i łanów niebieskich.

Słyszysz
spokój taki cisza
zasypia cień drzew
na końcach traw
Księżyc i Saturn sowy
nocni bracia i siostry
świerszczy
współgrają
z odblaskiem jadeitowym
w jej rękach
sama pochodnią
którą z oddali zobaczysz

latarnia kolorów dziewięciu

każdy ku niej powróci
pragnieniem tęsknotą wspomnieniem
codziennością

W jej ramionach
odnajdziesz namiętność,
zmysłowość, zachwyt
miłość zachłanną -
jeœli nie odwrócisz wzroku
spopieli ogień wulkanu,
gdy miniesz obojętny
zabierając czułość
w mroku jesiennym,
podaruj
sodalit jasnoszary
z pięciu stron świata
uspokoi płomienność,
ujrzysz
światło Wenus
wśród tysiąca kolorów,
obdarzy cię
Chanach
swym wdziękiem i łaską
na zawsze, natychmiast,

ukłoń się
a o poranku
poprowadź na Champs-Élysées:
Ici le soleil chasse les ténebres
pour vous madame Anette.

Bliski natury,
w troskliwym spojrzeniu
dojrzewają barwy,
każda grudka ziemi
liść, drzewo
ożywa w ręku
maków krwistość
niczym spod Monte Cassino
i jesień
taka, że chce się
wciąż lata
a zima skrzypi
choć obok ogień z kominka -
bliskość rodziny

Geos ogrody układa
i ścieżkę wœród pól
taką, że nie znajdziesz końca
w szaroœci dnia mijającego

Mars i Merkury
rozjaœnią zwycięstwa
sprawiedliwego
trzecim laurem oliwnym.

Więcej w nim rozsądku niźli intuicji
lubi mówić: nie
kiedy chce

wszelkie niepowodzenia
zbywa lekceważeniem
lub gniewem -
to nie moja, to ich wina!

ceni
przyjemne strony życia -
wœród przyjaciół biesiady smaczne

w pracowitość, zaradność
bogaty, dom zbuduje
bo on i rodzina -
najcenniejsza wartość

od lat zapowiada Mamie
że gdy podrośnie –
pisarzem zostanie.

Gdy otworzysz okna na wiosnę
od wschodu słońce i wiatr
obudzą hiacynty, rumianku
płatki białe,
czas najważniejszy trwa
czujesz, to mięty i lawendy
splątały się łodygi,
przy oknie wije się
złotorost,
a po drugiej stronie domu
czerwienią dojrzewa jarzębina,
słychać śpiew słowika
to jej serce i dłonie
nad wszystkim czuwają -
spełnia swoje własne
jedenaste przykazanie,
ogrodniczka

zawsze tam, gdzie ważnych spraw
sedno,
docieka, poznaje
z Księżyca i Marsa
energii i gracji pełnię mając.

Spotkasz ją
podczas spacerów
w parku -
nietrudno dostrzec,
barwy jasne
w sobie ma i piękno
nie lubi samotności,
gdy odważnie podejdziesz
ofiaruje jemiołę
bursztyn, pomarańczę,
na spotkanie kolejne
nie zapomnij
gałązki bzu
lubi go

nietrudno dostrzec -
Merkurego tranzyt
ponad nią
i Jowisza moc

nie zapomnij słów.

W świetle księżyca
dostrzeżesz jej delikatność
jak u lilii
córka Zeusa, poezji przyjaciółka
i sztuki
z wdziękiem i elegancją
każdego dnia
daje radość,
dziewięć ametystów
pochodnią rozbłyśnie,

nie musisz toczyć wojen
o jej miłość
bezcenną
zawsze przy Tobie.

Z niezwykłą wnikliwością
dostrzeże
co innym umknie
przed okiem
wyjaśni wytrwale twój błąd
w istocie rzeczy
niczym Epikur
słuchaj uważnie -
             Ja czyli ty z poprzednich dni
             okna otwierający
             na szczyty gór
             rozwieję mgły
Księżyc i Wenus
jak dwie perły
w ręku zalśnią
gdy się w bujnej zieleni schowa
Sydonu syn
najwyższego
Zenodoros
             Ty i ty nie daj się zbyć
             niełatwo jest dorównać mu
             Ikara lotem niesionego

             musisz dotknąć chmur.

Ze sobą niesie odwagę
stanowczym krokiem
w ciemności
wnosi światło,
ponad nią
Słońce, Wenus i Saturn,
przy niej
Fides, Spes i Caritas,
poda ci rękę
subtelna, wrażliwa,
sprawiedliwa
nie zgubisz jej,
choćby w morzu maków
czerwoną ubrała sukienkę,
nie ominiesz
i w zapachu bzu -

usłyszysz serce
choć pomyślisz,
że to sowy pohukiwanie

pozostaniesz blisko,
odda ci swój świat.

Przychodzi z ciszy
gdy nie oczekujesz
i troskliwie zbiera
wszystkie żale, chowa,
tak byś nie nadepnął
porzuci samotność -
choć sama sobie sterem i okrętem,
ofiaruje zrozumienie
błogosławiona i walcząca
Marsa i Wenus
przyniesie lśnienie
w noc czarną, w znużenie

Ty, nie zapomnij
hiacyntu drobne kwiecie
rozsypać u jej stóp.

Jesienne mgły
z nici ażurowych,
kroplami rosy
budzone sny i wichrem
ciepłym, znad Renu
liście w czerwieni
Merkurego,
rubinu poświacie
spomiędzy nich ten dzień
Jej przynależny,
cnót nie zliczy nikt -
ujawniane w czasie
mnogie
jak te liście,
nie zwlekając
przyniesie ci dobro
pomimo mgieł, deszczu i pluchy

Czekaj
codziennie wyśle
gołębiem pocztowym
listy
pachnące, kolorowe
z nutą lata październikowe.

Oto on, spójrz
pełen ideałów - anderios,
stawia czoła wyzwaniom
z nadzieją patrząc w przyszłość,
zdobywca
opromieniony słońcem,
oddaje ciepło jego i moc
wszystkim wokół,
nie oceni źle, sprawiedliwy
lecz nie poganiaj,
żyje według zasad swoich
niezmienny,
pod jego oknem posadź
migdałowców sześć,
rozjaœnią różanym kwieciem
grafitowe dni,
przyniosą szczęście

Trwaj wiernie
a odda ci najcenniejsze
przyjaźni, miłości dni.

Troskliwa, opiekuńcza
jednak powściągliwa,
z umiarem sypie drobiny uczuć
tak by zapuszczały korzenie,
głęboko
w twojej duszy,

tajemniczość przyciągnie
niełatwo otworzyć ten sejf,
słuchaj uważnie, jak stuka szyfr
perfekcyjnie,

odkryjesz
rytm sześciu cyfr,
pod palcami -
w zieleni urosłej,
pulsujący malachit
dla niej,

z walecznego rodu
Jowisza kapłanki.

Rozpoznasz w nim
filozofów,
myśli najlepsze
rozważy każde za i przeciw,
gdy mur zbyt wysoki
postawią,
i znajdzie rozwišzanie
oddany i wierny,
z sercem szlachetnym
uśmiechnie się,
gdy na wiosnę
urośnie pod oknem
dziewięć dzikich róż,

zaufaj mu –
dobrego rodu człowiek ów.